Provided to YouTube by TuneCoreBursztynowe Oczy · WINDSTARBursztynowe Oczy℗ 2019 WINDSTARReleased on: 2019-09-06Auto-generated by YouTube. Co to jest żółtaczka? Weterynarze tłumaczą właścicielom kotów, że żółtaczka to żółte zabarwienie skóry, oczu, nauszników, dziąseł i poduszek na łapach kota. Ponieważ żółtaczka wskazuje na wysoki poziom bilirubiny we krwi, jest to również objaw poważnej choroby. Muzyka, słowa: R.KruszewskiAranżacja: R.KruszewskiMix i Mastering: R.BalcerzakRealizacja teledyku: POLNEWS TV , RESPECT MEDIA📞KONCERTY: +44 7475375457🔹Face Pojawienie się takich charakterystycznych objawów u kotów jako brązowego wydzieliny z oczu może wskazywać na obecność różnych chorób. W związku z tym, zauważając, że wąsy mruczą taki problem, nie powinieneś pozwolić na to, by sprawy się potoczyły. Odwołaj się do weterynarza, który pomoże nie tylko ustalić przyczynę Wiedząc jakie mogą być objawy okulistyczne, związane z różnymi chorobami, możemy szybko skierować pacjenta na leczenie ogólne. Bardzo częstym objawem jest nagła utrata wzroku u kotów, powstająca w wyniku nadciśnienia tętniczego – to choroba zwana retinopatią nadciśnieniową kotów. Niestety, gdy w jej wyniku kot straci wzrok Jakie oczy mają aussie? Na uwagę w przypadku australijskich owczarków zasługują ich niezwykłe oczy. Rasa ta znana jest z różnych wariantów barwnych tęczówek. Oczy aussie mogą być np. niebieskie, bursztynowe i brązowe. Dopuszczalne są przy tym różne połączenia kolorów czy występowanie plamek barwnych. Bursztynowe lub złote oczy często można znaleźć u zwierząt, takich jak koty, sowy, a zwłaszcza wilki, ale człowiek zawierający ten pigment jest niezwykle rzadki. Tylko około 5 procent światowej populacji może powiedzieć, że ma prawdziwe bursztynowe oczy. U spokojnego, przyjaźnie nastawionego kota wielkość źrenicy odpowiada ilości dostępnego światła. Pozytywnie zainteresowany czymś zwierzak będzie miał szeroko otwarte, bystre oczy . Szeroko otworzy je również, gdy się przestraszy, ale wówczas źrenice ulegną rozszerzeniu, niezależnie od ilości wpadającego do nich światła. Kocie wąsy, czyli wibrysy, to inaczej włosy czuciowe czy włosy zatokowe. Wibrysy występują u psów i kotów, a także wielu innych gatunków ssaków. Ukształtowały się już w mezozoiku, czyli erze dinozaurów. Ten narząd zmysłu dotyku, służący do aktywnego badania otoczenia i zbierania informacji, dał pierwszym niedużym ssakom Popatrz w te bursztynowe oczy i UDOSTĘPNIJ! Molly jesiennie wypatruje domu! Sunia ma około 2 lat i waży 12 kg. Jest niezwykle łagodna, grzeczna i EBvIzsN. Spis treści:1. Po pierwsze: obserwuj!2. Po drugie: rozpoznaj niepokojące sygnały!3. Zaburzenia oddawania moczu – kropelkowanie moczem, krew w moczu, oddawanie moczu poza kuwetą, nieoddawanie moczu4. zaburzenia oddawania kału – brak stolca, długie, bezproduktywne siedzenie w kuwecie, wokalizacja z kuwety5. Brak apetytu6. Biegunka7. Wymioty8. Apatia, niewskakiwanie na wysokości, zaburzenia chodu9. Wzdęta lub bolesna jama brzuszna10. Krew w jamie ustnej11. Świąd lub drapanie się12. Brak codziennej pielęgnacji lub niemycie się13. Podsumowanie Po pierwsze: obserwuj! Obserwacja podstawowych, codziennych czynności życiowych pupila jest absolutnym obowiązkiem. Powinna ona obejmować przede wszystkim kontrolę oddawanego moczu i kału oraz kontrolę tego, co zwierzę je i w jakiej ilości. Często pomijanym, ale bardzo ważnym wskaźnikiem kondycji zwierzęcia jest ilość snu na dobę oraz aktywność w ciągu dnia. W przypadku kota ważne są także inne, charakterystyczne dla tego gatunku zachowania, takie jak mycie się. W tym artykule postaram się omówić dziesięć najbardziej niepokojących sygnałów u kotów i opisać ich możliwe przyczyny. Zaobserwowanie pierwszych niepokojących symptomów, które mogą świadczyć o chorobie kota, jest trudne. Nie jest to regułą, ale często wynika z faktu, że kot i jego pan spędzają ze sobą stosunkowo mniej czasu, niż ma to miejsce w przypadku psa. Właściciele psiaków przyzwyczajeni są do codziennych spacerów, obserwują, jak ich pies biega, chodzi, oddaje kał czy mocz, i gdy tylko coś ulega zmianie, od razu są to w stanie zaobserwować. Właściciele kotów sprzątają kuwetę i dosypują karmy, ale nie każdy robi to regularnie i z odpowiednią czujnością. Należy tu dodać, że w przypadku kotów wychodzących obserwacja jest szczególnie utrudniona, dlatego też ich opiekunowie powinni być mocno wyczuleni na wszelkie zmiany. Po drugie: rozpoznaj niepokojące sygnały! Niepokojące objawy, które najczęściej występują u kotów i powinny wzbudzić czujność właścicieli, to: 1. Zaburzenia oddawania moczu – kropelkowanie moczem, krew w moczu, oddawanie moczu poza kuwetą, nieoddawanie moczu Każde zaburzenie oddawania moczu bądź zmiana jego koloru mogą świadczyć o stanie zapalnym w obrębie układu moczowo-płciowego. Zapalenie pęcherza moczowego to bardzo częsta, nawracająca choroba u kotów. Niektóre koty cierpią na przewlekłe zapalenie dolnych dróg moczowych, czyli tzw. syndrom urologiczny (FLUTD/SUK). Problem ten dotyczy szczególnie wykastrowanych samców i jeśli w porę nie wdrożymy odpowiedniego leczenia, może dojść do komplikacji (np. do zastoju moczu w wyniku niedrożności cewki moczowej). Ropa lub krew w moczu kota może świadczyć także o stanie zapalnym macicy, szczególnie gdy kotka nie jest wysterylizowana. Zauważymy to, jeśli kolor moczu się zmieni. Oczywiście bywa to trudne do zaobserwowania w żwirku, ale właściciel, który codziennie sprząta kuwetę, zorientuje się, że coś jest nie tak. Ponadto zaburzenia oddawania moczu (w szczególności oddawanie moczu poza kuwetą) mogą świadczyć o bólu podczas mikcji lub też o zaburzeniach natury behawioralnej (np. wywołanych przez stres). Zwiększona częstość oddawania moczu może być objawem choroby endokrynologicznej lub np. przewlekłej niewydolności nerek (PNN). Brak moczu w kuwecie może świadczyć o zamknięciu światła cewki moczowej (np. przez kamień moczowy), czyli zastoju moczu i bywa nawet przyczyną zgonu pacjenta. Kot z takimi objawami koniecznie powinien trafić do lecznicy w celu zdiagnozowania przyczyny problemu (badanie moczu, USG jamy brzusznej, badania biochemiczne krwi, morfologia, RTG) oraz wdrożenia odpowiedniego leczenia (cewnikowanie, antybiotyki, leki przeciwzapalne, suplementy zakwaszające mocz itp.). 2. Zaburzenia oddawania kału – brak stolca, długie, bezproduktywne siedzenie w kuwecie, wokalizacja z kuwety Zaburzenia oddawania kału najczęściej powstają w wyniku zaparć w obrębie jelita grubego. Dzieje się tak z powodu zakłaczenia kota, co oznacza, że w jego przewodzie pokarmowym powstały pilobezoary (kule sierści), które są przyczyną koprostazy. Jest to dla zwierzaka bardzo bolesna i stresująca sytuacja. Najczęściej dochodzi do zaparcia, a kał jest na tyle suchy, że kot nie potrafi się wypróżnić. Każda próba powoduje ból, kot szybko się odwadnia, boli go jama brzuszna, często ma też zaburzenia oddawania moczu. Kot z takim problemem wymaga odpowiednich leków rozkurczających, ale także kroplówek dożylnych lub wlewów doodbytniczych. Postępowanie medyczne zależy od stanu klinicznego pacjenta. Zdarza się nawet, że zwierzę wymaga zabiegu chirurgicznego. Pamiętajmy, że wszystkie koty mogą ulec zakłaczeniu, dlatego ważne, aby regularnie podawać im odkłaczacze (preparaty odłączające w postaci pasty, karmy itp.) oraz kontrolować codzienną zawartość kuwety. Skłonność do powstawania pilobezoarów w przewodzie pokarmowym mają przede wszystkim rasy długowłose oraz koty często myjace się. 3. Brak apetytu Dlaczego kot nie je? Brak apetytu u kota można oznaczać dosłownie każdą chorobę: od zarobaczenia czy zapalenia przyzębia, do niewydolności nerek lub nawet choroby nowotworowej. Nigdy nie wolno zwlekać i czekać, aż kot sam zacznie jeść. Głodówka jedno-dwudniowa w przypadku psów to zupełnie coś innego niż u kotów. Zawsze tłumaczę właścicielom, że jeżeli czekamy dwa czy trzy dni z niejedzącym kotem (jak często się zdarza), robimy mu ogromna krzywdę. Gdy kot nie je, konieczna jest nasza reakcja! Jeżeli brak apetytu (którego nie powinniśmy mylić z wybrzydzaniem) trwa dobę, kot powinien być jak najszybciej przewieziony do lecznicy weterynaryjnej. Wynika to z odmiennej niż u innych zwierząt pracy kociej wątroby. Kilkudniowa głodówka u kota może doprowadzić do stłuszczenia wątroby i znacznego pogorszenia stanu zdrowia zwierzęcia. Brak apetytu pojawia się najczęściej w wyniku problemów związanych z jamą ustną, jak np. zwichnięcie w stawie żuchwowym czy problemy stomatologiczne. Omijanie miski z jedzeniem jest też jednym z wielu objawów chorób ogólnoustrojowych. Z tego powodu gdy obserwujemy u kota brak apetytu, niezbędna jest pełna diagnostyka stanu jego zdrowia, aby dojść przyczyny odmawiania pożywienia. Przede wszystkim należy wykonać badania biochemiczne krwi, morfologię i badania obrazowe. Kot powinien mieć założony wenflon i podane dożylnie odpowiednie kroplówki . Jeżeli brak apetytu trwa dłużej, możliwe, że pacjent będzie wymagał założenia sondy przełykowo-żołądkowej (żywienie pozajelitowe). 4. Biegunka Biegunka może pojawić się na tle stresowym, ale także z powodu przejedzenia lub niestrawności. Codzienna dieta bytowa kota nie powinna powodować biegunki. Wbrew powszechnemu przekonaniu dodatek nabiału (a przede wszystkim mleka) w codziennej diecie szkodzi kotu i jest bardzo częstą przyczyną biegunek. Dzieję się tak wyniku nietolerancji laktozy, a dokładnie z powodu deficytu niezbędnego enzymu (laktazy) w organizmie kota. Większość kotów wraz z wiekiem tracą go, a co za tym idzie, tracą również zdolność do trawienia laktozy. Wówczas po spożyciu produktu mlecznego pojawia się u nich biegunka. Należy także pamiętać, aby każde mięso, w szczególności to podawane na surowo, było świeże. Zatrucia wśród kotów nie należą do rzadkości. Dodatkowo biegunka to częsty objaw zarobaczenia pasożytami jelitowymi (glisty, pierwotniaki, tasiemce). Bywa, że biegunka u dorosłego kota pojawia się w przypadku niewydolności trzustki czy też innej poważnej choroby, jak np. chłoniak w obrębie układu pokarmowego. Ważne jest, aby wiedzieć, że u małego kociaka biegunka może oznaczać śmiertelną chorobę zakaźną –panleukopenię. Dlatego tego objawu nigdy nie wolno bagatelizować u kociąt. W celu diagnostyki problemu warto przede wszystkim zbadać klinicznie pacjenta oraz jego próbkę kału (rozmaz kału, flotacja, testy ELISA, wymazy itd.). 5. Wymioty Wymioty to jeden z najważniejszych i najczęstszych objawów występujących u kotów. Zdarzają się one u tego gatunku dość często i niestety równie często bywają ignorowane przez właścicieli. To poważny błąd. Chociaż każdy kot raz na jakiś czas potrafi zwrócić tak zwane kłaczki, czyli pilobezoary z przewodu pokarmowego, to wymioty mogą być objawem wielu bardzo ciężkich chorób, które im wcześniej zdiagnozujemy, tym lepiej będzie to rokowało dla kota. Do chorób objawiających się wymiotami należą: przewlekła niewydolność nerek, zatrucia, choroby trzustki, robaczyca, chłoniak przewodu pokarmowego czy stłuszczenie wątroby. W przypadku zaobserwowania dość częstych lub regularnych wymiotów u kota konieczna jest wizyta u lekarza weterynarii, badanie kliniczne zwierzęcia oraz dalsza diagnostyka. 6. Apatia, niewskakiwanie na wysokości, zaburzenia chodu Tego typu zaburzenia pojawiają się z czasem u kocich seniorów i dlatego niektórzy uważają, że są one wyłącznie objawem starości. Nic bardziej mylnego – u starszego kota tym bardziej należy zdiagnozować przyczynę apatii. Zaleca się kontrolowanie zachowania kota i zwracanie szczególnej uwagi, jeśli takie objawy pojawią się nagle. Zaburzenia chodu, które nazywamy niedźwiedzią stopą, są objawem polineuropatii występującej w przypadku cukrzycy – dość częstej choroby starszych, otyłych kotów. Niewskakiwanie na wysokie, ulubione legowisko może być oznaką bolesnej jamy brzusznej lub zapalenia czy zwyrodnienia stawów (osteoartitis). Senność z kolei może być związana z zaburzeniami funkcjonowania tarczycy, a brak chęci do aktywności fizycznej może być oznaką wielu chorób związanych z osłabieniem zwierzęcia, np. choroby serca (kardiomiopatia przerostowa – HCM). Wymienione sytuacje są jedynie przykładami pokazującymi, jak wiele chorób może dotyczyć czworonoga, który od jakiegoś czasu wydaje się po prostu „spokojniejszy”. 7. Wzdęta lub bolesna jama brzuszna Może oznaczać zakłaczenie, w szczególności gdy bólowi i wzdęciom towarzyszy dodatkowo brak oddawania kału lub wymioty. To również oznaka zaawansowanej ciąży czy chorej wątroby. Jednocześnie powiększenie się obrysu jamy brzusznej może być wynikiem zbierania się w niej np. wysięku, a co za tym idzie – oznaką poważnej choroby zakaźnej zwanej FIP (zakaźne zapalenie otrzewnej). Jest to choroba śmiertelna i nieuleczalna, występująca u młodych kotów. Przy diagnozowaniu przyczyny najważniejsze wydają się badania obrazowe (badanie USG, RTG) oraz badanie płynu z jamy brzusznej jeśli jest obecny. 8. Krew w jamie ustnej Pojawia się najczęściej w wyniku obrzęku i krwawienia dziąseł. Koty mają skłonność do wielu chorób dziąseł, przyzębia czy jamy ustnej (gingivitis, stomatitis). W wyniku toczącego się zapalenia na tle bakteryjnym, wirusowym, grzybiczym czy autoimmunologicznym dziąsła są bolesne, zaczerwienione i obrzęknięte. Dlatego właśnie krwawią. Dodatkowo zęby w wyniku zepsucia czy złamania mogą wymagać ekstrakcji. W przypadku chorób przyzębia lub problemu stomatologicznego kot najczęściej podchodzi do jedzenia, stara się jeść, lecz nagle z przerażeniem ucieka. W gabinecie weterynaryjnym niezbędne jest obejrzenie jamy ustnej, wdrożenie odpowiedniego leczenia oraz zakwalifikowanie pacjenta do ewentualnego zabiegu. Wszystkie zabiegi w obrębie jamy ustnej u zwierząt wykonuje się w znieczuleniu ogólnym, stąd często wymagane są badania krwi. 9. Świąd lub drapanie się Twój kot się drapie i robi to częściej niż zwykle? Zazwyczaj przyczyna świądu jest bardzo prosta – pchły. Nawet rasowe piękności mogą zarazić się pchłami, nie wychodząc z domu. Dlatego stosowanie preparatów przeciwpchelnych jest dość istotne. Czy świąd może zwiastować kocie choroby skóry? Część kotów wykazuje świąd jako objaw APZS (atopowe pchle zapalenie skóry). W przypadku tej choroby nie znajdziemy pcheł (lub ich odchodów) w sierści zwierzęcia, które mocno się drapie. Tutaj w wyniku ugryzienia (nawet jednej pchełki) doszło do alergicznego zapalenia skóry. Świąd w okolicy uszu może świadczyć o świerzbie usznym. Drapanie się to także objaw alergii pokarmowej lub środowiskowej, grzybicy, nużycy czy psychodermatozy. W diagnostyce chorób dermatologicznych ważna jest przede wszystkim cytologia skóry, zeskrobina, a niekiedy również wymaz. 10. Brak codziennej pielęgnacji lub niemycie się Codzienna higiena kota to bardzo ważna sprawa. Koty oczyszczają swoje futro, wylizują martwe włosy oraz pilęgnują swoje gruczoły zapachowe. Nie ma kota, który się nie myje. Generalna zasada jest taka, że gdy kot nagle przestaje się myć, to coś mu dolega i jest to wskazanie do kontrolnej wizyty w gabinecie weterynaryjnym. Bywają koty „brudaski”, które rzadko myją określone części ciała – najczęściej w wyniku otyłości nie mogą sięgnąć w okolice zadu. Zaprzestanie pielęgnacji ciała wiąże się jednak dla kota z dużym dyskomfortem i stresem – możemy więc być prawie pewni, że kot, który przestał się myć, ma ku temu powód i wymaga konsultacji weterynaryjnej. Nadmierna pielęgnacja również może świadczyć o problemie natury dermatologicznej (świądzie) bądź behawioralnej. PODSUMOWANIE Jak widać, nawet z pozoru błahe objawy mogą okazać się poważną sprawą i sygnalizować rozwój choroby. Dlatego jeśli obserwujemy u swojego pupila którąś z wyżej wymienionych dysfunkcji lub kilka z nich, koniecznie zgłośmy się na wizytę kontrolną w gabinecie weterynaryjnym. To bardzo ważne, aby w porę dostrzec pierwsze sygnały potencjalnej choroby i w razie potrzeby wdrożyć odpowiednie leki. Pierwszą rzucającą się w oczy cechą korata jest jego futro – szaroniebieskie, o srebrzystym połysku, który nadają mu przezroczyste koniuszki włosów. Włos jest średniej długości, lśniący, miękki i jedwabisty, bez podszerstka, niezwykle gęsty, i przylega ściśle do ciała. U dorosłego kota futro może rozstępować się lekko na linii grzbietu, kiedy kot się porusza. Największa ozdoba korata, jego oczy, są wielkie, szeroko otwarte i świecące: u kilkutygodniowych kociąt – niebieskie, u kilkumiesięcznych – bursztynowe, u młodych dorosłych mogą stać się żółte, by u dojrzałych kotów wybarwić się na zielono, choć i żółty odcień jest u koratów dopuszczalny. W dzień wyglądają – jak opisał je starożytny poeta z ojczyzny kota – jak „krople rosy na liściu lotosu”; wieczorem nabierają bardziej szmaragdowego odcienia. Nad oczami rysują się łuki brwiowe, które schodzą do kości policzkowych. Ta linia nadaje głowie korata szczególnego dla tej rasy kształtu serca, wyraźniej widocznego u kotów dojrzałych. Na mocnej, okrągłej głowie osadzone są duże, czujnie nastawione uszy – szerokie u nasady, łagodnie zaokrąglone na końcach. Nos ma lekkie wgłębienie u nasady, a czubek jest nieco zakrzywiony w dół, jak u lwów. Mocno rozwinięty kształtny pyszczek z silną szczęką podkreśla sercowaty kształt twarzy. Ciało korata – kota średniej wielkości – jest zwartej budowy, muskularne, sprężyste i jakby stworzone do akrobacji. Nogi są smukłe, proporcjonalne do reszty ciała, zakończone owalnymi łapkami. Korat potrafi skakać wysoko z miejsca, bez rozbiegu, co jest nietypowe dla innych ras. Z wyglądu lekki, waży więcej niż się wydaje – w jego ciele nie ma zapasów tłuszczu. Ogon jest grubszy u nasady i zaokrąglony na końcu. Wszystkie linie ciała korata są miękkie i łagodne. Koraty należą do kotów, które pięknieją z wiekiem. Wiele z ich cech wymaga czasu, aby osiągnąć pełną dojrzałość – przede wszystkim kolor oczu, następnie wyraźny kształt serca w twarzy, a także muskulatura. Prawdziwą krasę osiągają między trzecim a piątym rokiem życia, aby przez wiele kolejnych lat cieszyć swoich właścicieli swym nieodpartym wdziękiem. Kolor oczu jest niezwykle istotny. Często sami przyglądamy się, jakiego koloru są nasze tęczówki, próbując ustalić czy zostaliśmy obdarzeni kolorem, który możemy uznać za wyjątkowy. Od długich czasów toczy się dyskusja, który kolor jest najrzadszy, który może być określony zaszczytnym mianem najrzadszego. Ciężko jednak jednoznacznie to stwierdzić, ponieważ to co popularne w jednej części świata, może być niezwykle rzadkie w drugiej. Jakie kolory możemy zaliczyć do zaszczytnej siódemki najrzadszych? Co determinuje kolor oczu? Należy zdać sobie sprawę, że kolor oczu to przede wszystkim cecha dziedziczna, jednak wpływ na nią ma nie tylko jeden gen. Dwa z nich nazywane głównymi, a także mniejsze odpowiadają za możliwe kombinacje kolorów oczu. U ludzi zwykle rozróżnia się: gen EYCL1gen EYCL2gen EYCL3 Wyżej wymienione geny, odpowiadają za fenotypowe kolory, do których zaliczamy: brązowyzielony niebieski Co ciekawe, każdy z genów musi definiować ten sam kolor, by był on czysty. Jeśli tak się nie dzieje, otrzymujemy wówczas kolory mieszane. Dodatkowo, geny determinujące kolor, stabilizują się dopiero około 6 roku życia. Od dawna wiadomo, że kolor tęczówki może dostarczać o człowieku wielu informacji. Zwykle na jego podstawie można stwierdzić różnorodne patologiczne zmiany, a także z góry przewidzieć, jak pacjent zareaguje na środki farmaceutyczne, które muszą być podane do oczu. Kolory oczu możemy sklasyfikować najprościej jako jasne i ciemne, wraz z towarzyszącymi odcieniami. Pamiętajmy, że tak samo jak postrzeganie koloru, zależy od czynników towarzyszących, tak samo zależne jest odczytanie koloru oczu, np. w zależności od odcienia otoczenia, a także rodzaju oświetlenia. Jakie jest więc 7 najrzadszych kolorów oczu, które występują u ludzi?. Oczy bursztynowe Oczy bursztynowe są niezwykle rzadkie. Zwykle są jednolitego koloru ze złotym lub zielonkawym zabarwieniem. Żółty pigment, zwany lipochromem, zostaje wytrącany w tęczówce. Dzięki czemu oczy zawdzięczają swój niezwykły kolor. Przyglądając się im uważnie, możemy zauważyć także rdzawe lub miedziane ich zabarwienie. Oczy bursztynowe są najrzadsze na świecie, bowiem posiada je około 5% populacji. Co ciekawe, najwięcej ich właścicieli żyje w Azji lub Ameryce Południowej. Oczy orzechowe Oczy orzechowe również należą do niezwykle rzadkich. Zwykle to mieszanka jasno brązowa z pomarańczowymi refleksami. Jednak warto wiedzieć, że terminem tym określa się także oczy, w których zmieszanie kolorów jest tak duże, że nie da się prawidłowo wyróżnić chociażby jednego z nich. Występują one u około 5%-8% populacji na świecie. Oczy zielone Zielone oczy są tak naprawdę bardzo rzadkie. Znajduje się w nich mała lub umiarkowana ilość melaniny, dzięki temu możemy dostrzec tzw. lampę szczelinową- jest to niebieska tęczówka, na której obecne są brązowe plamki. Fizycznie zielony pigment nie istnieje. Najczęściej zielone oczy mają Europejczycy, szczególnie Irlandczycy. Jednak oczy zielone pojawiają się u około 2% ludzi na Ziemi. Oczy szare To również kolor, który możemy uznać za unikatowy. Barwa ta jest nieco podobna do barwy niebieskiej, mimo wszystko jednak szara tęczówka, dzięki większej ilości kolagenu, może inaczej rozszczepić światło. Krótko mówiąc, szary jest wynikiem połączenia niebieskiego i zielonego koloru, mogą także posiadać różne zawartości melaniny. Oczy szare są popularne głównie we wschodniej Europie. Oczy czarne Często widzimy bardzo ciemne oczy, które z rozpędu nazywamy czarnymi. Jednak nic bardziej mylnego, ponieważ czarne oczy po prostu nie istnieją. To co widzimy i identyfikujemy jako czarne, to tak naprawdę bardzo ciemna barwa brązowa. Więc tak zwane czarne oczy, to efekt dużej nadprodukcji pigmentu. Oczy czerwone lub różowe Być może widzieliśmy na żywo lub na zdjęciach ludzi z czerwonymi oczami. Czerwony i różowy to jedne z najrzadziej występujących barw na świecie. Jednak ich występowanie, połączone jest z równie rzadkim zaburzeniem genetycznym, zwanym albinizmem. Oczy fioletowe Oczy fioletowe, to oczy prawie całkowicie pozbawione melaniny. To również zaburzenie związane z albinizmem. Oczy przybierają nienaturalną fioletową barwę i wykazują się ogromną wrażliwością na czynniki zewnętrzne. Na świecie jest zaledwie kilka przypadków osób, obdarzonych tą mutacją genetyczną. Zgłoś nadużycie zapytał(a) o 09:07 Jaki kolor oczu powinien mieć brytyjski kot niebieski? Hejka!Mam 4 miesięcznego kota brytyjskiego. On ma ''bursztynowe'' (pomarańczowo- brązowe: D ) oczy, ale moja koleżanka uparła się że brytyjczyki powinny mieć niebieskie oczy. Ja uważam że niebieski kolor mają małe kociaki bo Cezar ( mój kot ) też mial, jak był maly niebieskie oczy. W google grafika też można zauważyć że dorosle koty mają bursztynowe oczy. Co wy uważacie na ten temat? Prosze odpowiedzcie!: ) Wiem że może mieć wszelkie odcienie brązu i pamarańczu: ) Chodzi mi o to czy może mieć niebieskie: ) Wiem że koty rodzą się z niebieskimi ale pózniej się im chyba zmieniają na brązowe... Ostatnia data uzupełnienia pytania: 2011-12-20 09:14:13 To pytanie ma już najlepszą odpowiedź, jeśli znasz lepszą możesz ją dodać 1 ocena Najlepsza odp: 100% Najlepsza odpowiedź Brytyjski kot niebieski powinien mieć oczy koloru (dozwolone) :- pomarancz jasny i ciemny- brąz jasny mieszany z pomarańczemNigdy niebieskie choć jego nazwa może mylić,choć tyczy się Odpowiedzi blocked odpowiedział(a) o 09:25 wydaje mi sie że te koty maja bursztynową barwę oczu.. ale to zależy Mia<33 odpowiedział(a) o 09:25 Mam takiego kota i mój ma takie jakby pomarańczowe .. blocked odpowiedział(a) o 09:10 nie ma 1 wyznaczonego koloru. Mojej kuzynki kot ma takie jakby brązowe ;d z jakimi oczami kot się urodzi to takie ma . Mają takie gdy się urodzą, ale po pewnym czasie niebieskie stają się pomarańczowobrązowe Powiem Ci tak. Jeśli napewno jest to kot brytyjski. To jest on wyjątkowy, bo brytyjczyki mają bursztynowo-żółto-pomarańczowe. :) A mój to tak wygląda blocked odpowiedział(a) o 09:08 z jakimi oczami kot się urodzi to takie ma .i nie ma "powinien" i "nie powinien" Uważasz, że ktoś się myli? lub

bursztynowe oczy u kota